მოვარდნილ ჩანჩქერს ჰგავდა
მთვარის ნაქსოვი ღამე,
ახლაც ბავშვობას სანთლად
ზღაპრის ჩირაღდნად ვანთებ.

ვითვლი და ვითვლი თითო
პატარ-პატარა კენჭებს,
ვითვლი ამხელა ხეებს
მე რომ ნერგებად დავრგე.

ნაწვიმარ გუბეს ვეძებ,
ჩემი ბავშვობის ამქარს,
თვალდახუჭული ვნატრობ...
ტყაპ-ტყუპ,ჩამესმის ახლაც.

ავუყვებოდი ადრე
ისე იოლად აღმართს,
ახლა დაღმართზე გული
ვაი,ხელებით დამაქვს.

ღიმილი გაჰკვეთს სივრცეს,
ბავშვობა უკან დარჩა,
ჩემი ბავშვობის ქუჩებს
სულ სხვა ელ-ფერი  დაჰკრავტ.
2010.