ისე უცებ გამაღლდა,
გაიზარდა ბომბორა,
მეტისმეტი ჭამისგან,
თავი დააქვს გოდორა.

გადაწყვიტა, დღეიდან
სახლს უნდაო დარაჯი,
დასაღრენად მზადა ვარ,
თუ ვინმეზე გავჯავრდი.

კარგი ჯარისკაცივით
სახლსაც იცავს, ეზოსაც,
მეგობრების ყეფაზე
არ გადავა მეზობლად.

გადიდგულდა ძალიან
ეზოს მამამთავარი,
ჰგონია, რომ ყოველთვის
არის სხვებზე მართალი.

ფისუნია ფეფიტოს,
დააწყვიტა ნერვები,
“მაგის შიშით ჩემს კნუტებს,
მზეზე ვერ ვეფერები“.

საქათმესაც შეუჩნდა:
,,მორჩეს აქ ყაყანიო,
ერთი მატლის გაყოფას,
რად უნდა კაკანიო?”

მერე, ხბოსთან თამაშში
კბენაც მოიშველია,
ხბომ კი ეს აბეზარა,
კუდით მოიგერია.

ის-ის იყო იხვები
წყალთან ფერხულს მართავდნენ,
რომ გოდორამ გუბეში
მოადინა ზღართანი.

გაიწუწა, გაბრაზდა,
სირცხვილისგან გაშავდა,
და ეზოშიც არავინ
აღარაფერს აშავებს.

ამშვიდებენ: "ბომბორა
აბა რატომ გაჯავრდი?
მაინც ყველა ვამაყობთ
შენისთანა დარაჯით".