თეთრი პერანგით მოსილიყო პატარა ვარდი,
გადათეთრებულ შუბლზე ეჯდა მქუხარე დარდი,
თან კი, სიუხვით გაბადროდა ლამაზი ტანი
და ჭმუნვით ედო სილამაზის ნათელი დაღი.

ელვარე მზემაც არ დაიშურა ტიტათა შარმი,
გადაანათა სიწმინდისგან აღსავსე ლანდი,
მას კვლავ უკურთხა თითოეული ფოთოლთა კანი
და ასე იშვა უკარგავი ვაჟაი ფშავი.

უცნობი პოეტი