გეძებდი, ვერ გიპოვე,
მერე აღარ გეძებდი..
მაინც ვერ გიპოვე
მერე შემიყვარდი
(უფრო სწორეად ასე მეგონა)
მერე მოვკვდი
დავიბადე, ისევ მოვკვდი და ისევ დავიბადე
და აი ერთხელაც როცა წვიმის წვეთებს ვითვლიდი
გუბეებში
შენ მოხვედი
და გვერდით
მომიჯექი
მე შემოგხედე
შენ შიგნით იყურებოდი
მერე ადექი
და წვიმაში
თანსაცმელ და თმა გალუმპულმა ცეკვა დაიწყე
ფეხებს წყალში აჭყაპუნებდი
მე ბევრი რამ მინდოდა მეკითხა
მაგრამ ისეთი გაკვირვებული ვიყავი შენი ქცევით, რომ
ხმას ვერ ვიღებდი
ასეთი მამაჩემი ვერასდროს წარმომედგინა,
მას ყოველთვის მწუხარე ან ნეიტრალური სახითა და ეკლის გვირგვინით ხატავენ,
მოღიმარე და მხიარული არასდროს მენახე
ამიტომაც მიკვირდა
შენ ცეკვის შეუჩერებლად
შენთან მიმიხმე და ერთად ვცეკვავთ ახლაც..
მე აღარ მაქვს კითხვები..
რადგან კითხვები დროში ისმება, მარადიული კითხვები კი თავისთავად შეიცავენ პასუხებს