წვიმას ეცვა გამჭვირვალე პუანტი,
მთვარის შუქზე ასრულებდა ალეგროს.
ქუჩა წვეთით ტანში მოგვრილ ჟრუანტელს
უჩვეულო საფიქრალში ჩაეგდო.
თითის წვერზე ტრიალებდნენ წვეთები,
ლამის წვივი მოსტეხოდათ ჰა და ჰა...
მოცეკვავე წვეთის სულისკვეთება,
მომაკვდავის სოლოს სულაც არ ჰგავდა...
გალიორკა ცას ეკავა მთლიანად,
ღამე ფარდად დაეკიდა კულისებს.
წვიმის თითზე თავბრუდამხვევ ტრიალმა
საფინალო აკორდი იგულისხმა.
მთავრდებოდა უცნაური ბალეტი,
ლამპიონი თვლემდა რამპის უკან და,
წვიმის ცეკვას მთელი სიმხურვალეთი
ტაშს ტოტები ტანის რხევით უკრავდნენ.
                30.04.14

განწყობა - N

მივყვები წვიმას ქუსლის კაკუნით,
ის კი კიბეზე მიასკინკილობს.
ცა იყო ღრუბლით შემორაგული,
აღარ უჩანდა თეთრი ღილ-კილო.
სახურავებზე ძველი თუნუქის
წვრილი ფეხები წამით დაუცდა,
წვიმა მოდის და თანაც სულ უკვირს,
ძირს ეცემაო წვეთი რა უცბად...
ჰგავდნენ ქუჩები წვიმის ნახატებს,
ფერებსაც თვითონ წვიმა დღაბნიდა.
მღვრიე გუბეზე ერთად გადავხტით,
მე და წვიმა და ისევ თავიდან
გავიმეორეთ ხტომა ბავშვური,
მერე ორივემ ერთად გავტოპეთ.
ზოგჯერ რა ცოტა რამე მაშორებს,
ამ წვიმასავით სველ სიმარტოვეს...