სანამდე მოდის მოგონების მდორე მდინარე,
სანამ გოგონას არ ჩამოსვამს სიზმრის კენწერო.
სანამ ბავშვობა დიდობაში თავს იმძინარებს,
არ ემუქრება გახუნება წლების ფერწერას...
მოდიხარ, უკან მოგყვებიან კითხვის ნიშნები,
თავმორკალული რიკულივით შენი აივნის.
ზოგი პასუხი მამაცია, ზოგი - მშიშარა,
ზოგიც მსგავსია შენი ანუ, რაღაცნაირი...
ზოგჯერ გაწუხებს შენი ფიქრის უსინათლობა,
სულის ოთახში რომ მიმოდის ხელის ცეცებით.
თუმც, ეს ოთახი ისე თბილი, ისე სათნოა,
არ შეშინდები და მით უფრო, არც დაეცემი...
და როგორც წესი, ყოველ დილით შენს თავს უღიმი,
ქვეცნობიერთან შენს საქმეებს თითქოს ალაგებ.
საახლობლოდან ამოშალე ყველა გულგრილი,
გული კი ენ-ზე დარჩენილით მოამარაგე...
ცდილობ იმედი ცოტა მაინც მოაჯანმრთელო,
ფერნაკლული რომ გზას გასცქერის თვალის სარკმლიდან.
კარს იქით გადგი მარტოობის ძველი ჩანთები,
ისიც ადგა და იმ კარიდან უხმოდ გავიდა...
შენიც გეყოფა, სხვის შეცდომებს ნუ დაიბრალებ!
მოგონებები შეგონებებს ჰგვანან რაღაცით.
რეალობა კი დათქმულ დროზე ადრე გიბარებს,
მის სამარშრუტო ხაზს რადგანაც გზიდან გადაცდი...
            19.05.14