ჩემში კვლავ ტრფობის ქარი გნიასებს
და მარტოობის დარდს მიძლიერებს
გრძნობის არქონის განცდის სისავსით
გამოწვეული სიცარიელე,

და მესმის
სულის
ძახილი
ჩუმი:

"მიდი, შეავსე ეს ვაკუუმი!"