...
დედა რაჭულ ნიგოზს ყიდულობს.
დედა რაჭულ ნიგოზს ყიდის.
ვინც ყიდულობს რაჭველია. სადიან ვიცი და დედაჩემია.
ვინც ყიდის ისიც რაჭველია, საიდან ვიცი და რაჭულ ნიგოზს ყიდის.
თან, რაჭულად ზის.
და რაჭულად ლაპარაკობს, ნელა და წიკვინით.
- არ დამიკლებ?
- არა შვილო რას ამბობ.
მეც ვდგავარ იქვე სხვათაშორის. დედაჩემთან ძალიან ახლოს, შემიძლია ხელი მაშინ მოვკიდო როცა მომინდება. მაგრამ მაინც შორს ვარ, იმიტომ რომ დილით ვიჩხუბეთ.
ის ქალი შვილს ვეღარ ეხება, ალბათ ესე 15 წელია, მაგრამ ძალიან ახლოს ყავს, გულთან.
მე მძიმე ჩანთა მიჭირავს, მაგამ ჩემი ტვირთი სიკვდილზე ბევრად მსუბუქია.
იმ ქალის შვილის სურათს ვაშტერდები, იმ ქალის გულთან. ნეტა როგორ მოკვდა?
ის კიდე ჩემკენ ტრიალდება, სასწორზე მანიშნებს და მეკითხება: შეხედე შვილო ხომ არის წონა ზუსტიო.
დედაჩემს არც დაუნახავს ამ ქალის გაკვირვებული სახე და არც ჩემი სველი თავლები. თავი ავწიე და წვიმაზე მივუითითე სულ შავებში ჩაცმულ რაჭველ ქალს, წვიმის ბრალიათქო. ვითომ გაიგო რამე? ვითომ დაიჯერა?
არ ვიცი.
წვიმა ავსებს და ავსებს ერთიდაიგივე გუბეებს.

.....

(ძველი)

აქ იშვიათად თუ გაივვლის ვინმე. იმიტომ რომ ეს ქობულეთია, თან სექტემბერში და თან ომის მერე.
მერე რა რომ ღამეა? ეს ატრაქციონი დღისითაც არ მუშაობს. გრძელ ჯაჭვზე ჩამოკიდებულ პატარა სკამებზე სხედან ორნი, ალბათ ადგილობრივები და ალბათ მამა-შვილი.
არ ლაპარაკობენ. მამა ალბათ ჩავარდნილ სეზონზე ფიქრობს. შვილი დაპირებულ ველოსიპედზე, რომელსაც წელსაც ვერ უყიდიან.
ქუჩისკენ იყურებიან. ან არ იყურებიან.
რას უნდა უყურონ?
აქ იქშვიათად თუ გაივლის ვინმე.
ერთიდაიგივე სახლები კი სულ ერთიდაიგივე ადგილას დგანან და დგანან.

.....

პატარა მეტროს სადგური და პატარა ოჯახი.
მშობლები იმით იქცევენ ყურადღებას რომ სიმპატიურები არიან. შვილი იმით, რომ ბავშვია.
მოვიდა მატარებელი. ბავშვს, როგორც სხვა ბავშვებს, გონია, რომ დიდია და მოშორებით ჯდება. თავისთვის დამოუკიდებლად.
უცებ მატარებელი იკივლებს. და დამფრთხალი ბავშვი მშობლებთან გარბის.
იცინიან.


.......


(ისევ ძველი)

კიდევ კარგი, რომ კონცერტი არ გადაიდო. სამაგიეროდ მარტო ისინი მოვიდნენ ვისაც ჯაზი და ფოლკლორი ნამდვილად უყვარს. ასეთი თბილისში დაახლოებით 30 აღმოჩნდა. სხვადასხვა ასაკის.
ხოდა ვუყურებ შორიდან: დგას 30 ქოლგა. გგონიათ წვიიმს? ვედროებით ასხვამს წყალს ციდან ვიღაც. იქ კი, პატარა განათებულ სცენაზე ვიღაც საქსაფონზე უკრავს.
ქოლგიანები ჩუმად დგანან და უსმენენ.
არა ყველა არ დგას. წინ, სუულ წინ ორი მოხუცი, ცოლი და ქმარი. არ დაჯდებოდნენ, მაგრამ დგომა უჭირთ (მაგრამ სკამი საიდან?). ცოლის ქოლგა ორივეს ყოფნის და
მარტო ესენი კი არა, აქ ყველა ბედნიერია.
ქოლგიანები გაუნძრევლად დგანან და უსმენენ.


.....

ეს ბავშვი ისეთი ლამაზია მიკვირს რატომ უნდ მათხოვრობდეს. ვიცი, რომ სისულელეა, მაგრამ მაინც მიკვირს.
პატარა ქერა ბიჭია, ჭკვიანი და სევდიანი თვალებით. ადრეც მინახავს სადღაც, მაშინ ძირს იჯდა, თავჩაღუნული.
ეხლა მეტროში დგას. ვერ გაიგებ პირდაპირ იყურება თუ ქვემოთ.
სხვა ბიჭს სადღაც ეჩქარება. უცებ ჩერდება ხელში ხურდას უგდებს და ლოყაზე მეგობრულად ჩქმეტს. ორივეს ეღიმებათ. არა სამივეს გვეღინება. ის, რომელსაც ეჩქარებოდა გარბის. ეს, რომელიც მათხოვრობდა რჩება.





მატარებლები მოდიან და მიდიან
მატარებლები მიდიან და მოდიან