ახლა არ მინდა ღრმად ჩაფიქრება
და არც რამეზე მინდა რომ ვწერო.
რაც იყო, ისევ ისე იქნება,
(აქ რითმისათვის ვაფრინე წერო...)
ჰო, ყველაფერი ითქვა ოდესღაც,
ახალს შეგრძნება არ მოაქვს ახლის.
არ მეწერება სიტყვა როდესაც
ცარიელდება საგნებიც, სახლიც.
და ოთხ კედელში გამოკეტილი,
ყელამდე სავსე დახშული სივრცით,
ვხაზავ წრეს, მერე შიგნით წერტილებს
და კიდევ ერთ ხაზს, რომ მოჰგავს სიცილს...
მეც როგორ ვგავარ ზოგჯერ ამ ნიშანს,
ხან გაღიმებულს, ხანაც დაღრეჯილს
და როგორ მინდა საათის ქვიშა
ზედ შევაყარო ამ წრეს სახეში!..
დრო კი არ იმჩნევს ცოცხალი თავით
არც უკვე მომხდარს და არც მოსახდენს.
ჰო, სოლიდური ფერია შავი,
თუმცა, არ მინდა მუდმივ მოსახლედ.
ვგრძნობ, რა უაზროდ ვაწვალებ სტრიქონს,
სიტყვები სათქმელს მაინც მახლიან!
ჩემს თავს ვაბრალებ ისე და იქ რომ,
და ახლა სახლი გარბის სახლიდან...
კედლის საათიც არ იმჩნევს თითქოს,
სიცარიელით დახვრეტილ კედელს.
რა შუაშია საჭირო სითბო?
ესეც რითმისთვის დამჭირდა, მენდე...
10.05.14