მთვარე ღრუბლებთან გაათევს ღამეს,
მე კი ტკივილის მიჭირს გამხელა,
მტანჯველ სიჩუმეს მუსიკა არღვევს,
შენ მოგონება გქვია სახელად.
ბედმა დაგვქროლა როგორც ალალმა
და გავიფანტეთ სხვადასხვა მხარეს,
მხოლოდ ხატის წინ ძალმიძს თავდახრა,
რადგან მას ღალატს არასდროს ვამჩნევ.
ჩემში კვლავ ცოცხლობს წარსულის ლანდი,
შენ კი იმ კოშკებს ქვიშისგან აგებ,
სამწუხაროა,ოცნებას გავდი...
იმ ალბათობით,არასდროს ახდეს.
და ჩვენს ქუჩაზე როცა ჩაივლი,
წამით შეჩერდი იმ ჭადრის ხესთან,
მას ვუყვებოდი რას განვიცდიდი,
როცა ,,მშვიდობით“-ს ვამბობდი შენთან!
თოვლი აცმევდა მიწას თეთრ კაბას,
ტიროდა გული,ნაცვლად თვალების,
უნდა ამეხსნა ძვირფასო მაგრამ,
არ მქონდა დრო და ჩუმად წავედი.
გისურვებ ქვეყნად ყველაფერს ლამაზს,
გილოცავ ჩემთვის ამ შავ-თეთრ თარიღს,
ალბათ,ვერასდროს ვერ ნახავ ამას,
რატომ მომეცი მიზეზი წასვლის?!
არ ვიძირები თვალების ზღვაში,
ის მზის ღიმილი სხვას არ სცოდნია,
დრო უშენობის ტკივილებს არ შლის
კენტად დაფრინავს ზღვაზე თოლია...