მე დღეს ისევ მშია შენი ბაგე,
მინდა შენს სულსაც რომ მოვეფერო,
ამაისებულა შენი ბაღი,
ნუ სწუხ,ჯერ შორსაა ნოემბერი.

ვუცქერ შენს თვალებში გრადაციებს,
ფერთა მოციმციმე ბატალიას,
მოვა ნოემბერიც აციებით,
შენ კი ქარებიც კი გადარიე,

ხოდა აბა ჩემს გულს რას უზამდი?
ფეთქავს არეულად,გამალებით,
ჩვენი შეხვედრაც ხომ კაზუსია
მიწის უსასრულო ტრამალებზე.

"მოდი! ავედევნოთ ქარს და ნიავს,"
ერთად მოვიაროთ სასულეთიც,
მერე სულის ფანჯრებს მოვაღია-
ვებთ და თუნდაც ათას სისულელეს

ვიზამთ,ან დავდგებით ყირამალა,
ზეცა ჩვენს ფეხებზე წამოწვება,
მოდი,სანამ კოცნა წამალია,
სანამ სიცოცხლიდან ამოგვწვავენ...

                                          დმ.02.07.2014წ.