მოპარული ფულივით ვხარჯავ სიცოცხლეს,რომელიც ხურდაში დამიბრუნა "პიროვნება-ზე"-მ მისი დიდების სანაცვლოდ.მერე წავიდა და როგორც ამბობენ ადამიანები,ყოველთვის ყველასგან ისე მიდის,რომ უკან არ ბრუნდება-"არ ბრუნდება"-ს ორი მნიშვნელობით:არ ბრუნდება უკან და არ ბრუნდება ზურგით (იმისკენ,ვისგანაც მიდის)-მოდის ერთხელ და მიდის ერთხელ.მერე აუცილებლად ჩვენი რიგია მასთან მისვლის და არც ჩვენ ვბრუნდებით...არა.არ კი არა,ვერ ვბრუნდებით უკან და ზურგისაკენ მიბრუნებაზე ჯერ არაფერი მომეხსენება.
  ხო,"მოპარული ფულის" შესახებ-ვიპარავ და მერე ხარჯვის დაუდევრობის მაქსიმალური აბსოლუტიზმის შექმნას ვცდილობ და თითქმის ყოველთვის ყურადღებით ვარ,რომ "გამძარცველი" "გაძარცვულს" არ შევეჩეხო შემთხვევით; თუმცა არსებობს ამ შემთხვევის გარდაუვალი მომენტებიც და მაშინ,ვირგებ პირფერი მოვალის ნიღაბს წარმოსახვითი მევალის წინაშე-ანუ არ მენანება "მოპარული" არავისთვის "პიროვნება-ზე"-ს გარდა,რადგან არავინ მის გარდა არ ცდილობს მაგრძნობინოს,რომ "ნაქურდალი" მას ეკუთვნის.ანუ ვიპარავ იმას,რაც მასესხეს.
  ასე იწყება იმ "საჩუქრის" მოპარვა,რასაც სიცოცხლედ მოიხსენიებენ ადამიანები.

                                                     
                                                                  ქურდები/Rubbers