ქალაქში წვიმაა და
ამ შენს სიმორცხვეს,
მხოლოდღა სისველე წაშლის და გარეცხავს.
შენ ახლა ჩემს გარდა,
ამინდსაც იმონებ.
მასწავლი ღიმილში ცხოვრების წაკითხვას.

ქალაქში ღამეა და
ამ შენს სიმკრთალეს,
მხოლოდღა სიბნელე წაშლის და დაფარავს.
სახეზე ცეცხლი და
თვალებში სინათლე,
ანთია, როგორაც ღამეში სოფელი.

ქალაქში ზეცაა და
ამ შენს მონოლოგს,
მხოლოდღა ქუჩამდე დასული ღრუბლები.
ისმენენ და მერე
ყვებიან რომ გოგო,
(ანუ შენ) ამ ქალაქს უნაკლოდ უხდები.

ქალაქში ქალაქი
ცხოვრობს და ესაა ,
რაც ღამეს უნდოდა ეთქვა და გაენდო
და თუმცა ამდენმა
სიშორემ შემშალა,
ქალაქში ქალაქი მაინც გვაქვს საერთო.

/ძვირფას მეგობარს - ნანოს/