ღამის სიჩუმეს ჭრიჭინების აფრთხობს ჭრიჭინი,
ციცინათელა ვერ ერევა ბნელეთს ავაზაკს,
ახლა ლოგინზე მივეგდები, მწიფე გირჩივით,
და ფიქრით ისევ შენთან მოვალ ალბათ, -ანაზდად.

მომეგებება შორიდანვე შენი ფანჯარა,
დაიმორცხვებს და გადადგება მთვარე სახლს უკან,
ამიყეფდება შენი მურაც, ვიცი მაგრამ რა?!
რომც არ გეძინოს, არ ისურვებ ისევ წარსულთან

შეხვედრასა და -არ გამოხვალ არც აივანზე,
არც გამომხედავ, ვითომ ჩუმად ლურჯი ფარდიდან,
მე ტროტუარზე ვიდგები და ისევ ვინატრებ,
რომ ფარდის უკან ჩრდილად მაინც გნახო. -არ მინდა

ოდესმე ისევ მოვიდე და შენს ფანჯარასთან,
ვინმე სხვა დამხვდეს, გიტარით ან ცეცხლის გულებით,
გთხოვ, პატიების მცირე იმედს, ბევრი არ მინდა,
არ დაემუქრო ამ სიყვარულს, -განადგურებით.

14.07.2014