ქარიც კი ცვდება და სადღაც მაინც,
შეწყდება ისე, როგორც წყდებიან,
ხოლმე ეგ თმები რიჟრაჟზე ბალიშს
და ზოგჯერ ქარსაც ევედრებიან,
რომ დაუბეროს რადგან გემები,
ამოწყვეტილი, ვით ქალაქები,
გაჩერებულან როგორც ხელები,
ზღვაში გათხრილი საფლავებივით.
და ხდება ასეც, როდესაც ქარი,
უბრალოდ დგას და უბრალოდ არ ქრის.
აი ასეთი, როგორიც არის,
ახლა უშენოდ, ეს ჩემი სახლი.
მივდივარ მაინც, ყოველთვის შინ და
როგორც მებადურს ცარიელ ნავის,
ამ კუნძულიდან გაქცევა მინდა
ქარი, რომ ცვდება, იქ, სადღაც, მაინც...