ულექსობა სახმილივით  შემეყრა რა ხანია. ახალია ეს სიშმაგე შემრისხველი? შენი მხევლით ვარსკვლავებიც ბრუვდებიან, შავ საბანქვეშ ჭმუნვარებაშეყრილები.
გავიძარცვე...
შენ გარეშე დავიბენი, მორცხვი გედი მზეს და მთვარეს არჩევს ძლივსღა, ისღა მრჩება შენს ბილიკზე გავჩერდე და ლამპიონად გადავიქცე ოცნებისგან.
  ფიქრებს უფრო ამიჩქარებს სწრაფი წყალი, შენი სივრცე დარჩენილი ფანჯრის მიღმა. ვმადლობ იღბალს, რომ მარგუნა შენი პოვნა, შენი ხილვა რომ მარგუნა, ვმადლობ იღბალს.
    განშორებამ დამიშანთა შთაგონება, გაგონება აღარ მინდა მოლოდინის, მხოლოდ დილით შემიძლია გაღიმება, საუბარიც შემიძია მხოლოდ დილით. სიზმრებისგან ვარ გონებაარეული, გარეული სიხარულით ვიბადრები, ბინადრები შემეჩვია დუმილის და მირაჟისგან ხელმეორედ ვიბადები.
    დავისიზმრე მონატრების ირონია, მზით მოდიან ყვავილები დაღლილები, ზღვა ღილებით გაათეთრა წარმოსახვამ, სველ სილაზე გამოსახა მარხილები.
  ულექსობა სახმილივით შემეყარა, წინ მიყრია ათასფერი ყვავილები,მერე ფიქრში მზე რომ მთვარეს გაეყარა,დავიფიცე,რომ დუმილით დავიღლები.
    ფანტაზია ანაწევრებს შთაგონებას, ფანტავს სიას შეყვარებულ სახელების,გახელებით მომეწყურა შენთან ყოფნა,კარს მომადგა მუზებივით მნახველები.