როცა ყველას დაავიწყდება,
რომ სადღაც ვიყავი,
ოდესღაც ვიყავი _მე.
როცა საღამოს ყველა შეიხურავს კარს,
კედლები იქნება ცეცხლისგან თბილი,
ჩაი დედისგან დაყენებული_
ჯერ კიდევ შუადღეს,
შემოუსხდებიან ვახშმებს,
მაგიდის ყველა მხარეს,
ერთმანეთის ყურებაში დაღლილები...
გარეთ იქნება ცა ცოტა ქარით
და
მიწა იქნება ჩემთან ძალიან ახლოს...