სამი დღის წინ
დაბრუნდა ჩემი ძმა
ავღანეთიდან...
და ამ სამი დღის მანძილზე,
როცა მივდიოდი სახლში
ჩემი ძმა არ მხვდებოდა...
და როცა ჩემი ძმა მიდიოდა სახლში,
მე არ ვხდებოდი...
მესამე დღეს, გარეთ გავედი
და გავიყოლე ფიქრი
სკამზე გადაკიდებულ ფორმაზე,
რომელსაც ეტყობა უდაბნოს კვალი
და რომელსაც
ჩემი ძმის სახელი ჰქვია...
საღამოს სახლიდან დამირეკეს...
ტელეფონში მოისმა ნაცნობი ხმა-
„სად ხარ ირაკლი?...“
მე დამება ენა,
სწრაფად წავედი შინისკენ
და მთელი გზის განმავლობაში
გამიჩნდა უამრავი კითხვა
მისთვის დასასმელი,
ოვაციები წარმოვიდგინე,
აღმაფრენა,
წარმოვიდგინე სურათი ჩვენი
ხმამაღალი შეხვედრის
და როცა შევაღე სახლის კარი,
გავშეშდი...
რადგან მე შევხვდი ღამენათევ
და
ნაფრონტალ თვალებს...
ჩვენ გავშეშდით ერთმანეთის წინ
სამიოდე წამი
და
სამი წამის შემდეგ
უსიტყვოდ გადავეხვიეთ...