როცა მხრებით ცახცახებ და
ხელიც გიკანკალებს
იმ წერილის წერის დროს
უკანასკნელი რომ გგონია და
ბოლოდან მეორე აღმოჩნდება

როცა მშვენივრად იცი , რომ
ბოლო წერილიც ისეთი იქნება
როგორიც ბოლოსწინა
(ისევ  უპასუხოდ)
და  შენ მაინც წერ...

მის თვალებში გაუცნობიერებელ
ზიზღს და დაბნეულობას ხედავ
და  შენც
ყველაფერი გტკივა
გულის გარდა...
რადგან შენ გული  უკვე
ამოცლილი გაქვს და
ტკივილი აღარ შეგიძლია

მაშინ წერ რომ " მიატოვე საკუთარი თავი,
და ჩამოკიდე მტირალა ტირიფის ტოტებზე"

მერე კანიონის პირას დგები და
უკან მოხედვის აღარ გეშინია