მინდორს ნისლივით მოსდებია გვირილის თოვა,
ფერდობს ზუზუნით გადაევლო ფუტკრის ტორნადო,
ვიცი,გგონიათ რომ ოდესმე უთუოდ მოვალ,
მაგრამ არ ვიცი რა დაგპირდეთ, რადგან -მოვალ რო?!

წარსულს ფერები გაუხუნდა, მოედო ხავსი
და გუგულისაც აღარ მესმის: -გუ-გუ, დროდადრო,
ვიცი, რომ ღამით ატირდება (მამა)-ო ბავშვი, -
მომენატრაო, ხომ მოვაო, მაგრამ -მოვა რო?!

ახლა ცრემლები ხელს ართმევენ ერთმანეთს ღაწვთან,
როცა ვიხსენებ ისტორიებს თქვენზე, -მონაყოლს,
ეგ მონატრებაც მენატრება მამიკო, ამ წამს,
რომ მოვალ გულში ჩამეკარი... -ნეტა მოვა დრო?!

იცოდეთ, -ასგზის მუხთალია ცხოვრება, ასგზის,
ნუ შეადარებთ ისტორიებს, წიგნის მონათხრობს,
ჩემს რეალობას მარტოობის სურნელი ასდის,
რომც გამოვექცე ფუჭ იმედებს, -თქვენთან მოვალ რო?!

მ ა პ ა ტ ი ე თ!..

29. 07. 2014