გადაესხა სოფელს,
აქ ქალაქის წყალი,
მოგონებად დარჩა,
კოკა წყაროსწყალით.
ჩაუყლაპავთ უკვე,
აქ ასვალტის მტვერი
აღარ დაჰკრავს სახლებს
სიღარიბის ფერი.
მოგონებას შერჩა,
გზად ოდების რიგი,
მიებარა წარსულს,
ჯარგვალი და ისლი.
ცაზე როგორც საყურე
მთვარის დიდი ქორდა,,
ლამპიონის შუქზე,
ციმციმებს და ბორგავს.
მდინარეზე ქალი,
ისევ ავლებს სარეცხს,
ოი, როგორ  გამიხარდა,
ჩემს ბავშვობას გაჰფენს.