მაშინ ავტობუსით სულ მეორედ თუ მესამედ მომიწია მგზავრობა, მას მერეა, ფეხი რომ აღარც ამიდგამს მასში.
 
   

    ჩვეულებრივ ჩაცმული, შუა ხანს გადაცილებული ქალი ავტობუსში ამოხტა (ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით). არ მახსოვს, რატომ, მაგრამ მიგვლანძღ-მოგვლანძღა მგზავრები მძღოლითურთ და ადგილების თვალიერება დაიწყო (რაც გულისხმობს ვინმე ახალგაზრდის ამორჩევას და მის წინ ატუზვას, რათა ის ჩავარდეს უხერხულობაში და აუცილებლად, ყოველგვარ მიზეზგარეშე დაუთმოს ადგილი უფროსს).
    ჩემ გვერდზე მჯდომ გასავათებულ ბიჭს გავხედე, აშკარად რომ რთული დღე ჰქონდა და დაღლილობისგან ლამის აქვე მისძინებოდა. და რა საშინლად სასაცილო იყო, რომ მას ენერგიული, ენამწარე ქალბატონისთვის თავისი ადგილი ეჭვგარეშეა,  უნდა დაეთმო.
  ამ ფიქრებში ვიყავი გართული, როცა თავზე ხნიერი, ხელჯოხიანი კაცი წამომადგა და საკმაოდ მაღალი, თითქმის მოჩხუბარი ტონით მითხრა, ვერ ხედავ, შენ თავზე რომ ნიშანია გაკრულიო? გაკვირვებულმა ავაყოლე თვალი ფანჯარას, თურმე ხეიბრებისთვის განკუთვნილ სკამზე ვმჯდარვარ.
    რაღაც წამლეკავი ვიგრძენი. ხალხი, რომელიც ავტობუსში ჩემს ამოსვლამდე იყო (ანუ ჩემს ამოსვლას შეესწრო), დაძაბული იყურებოდა ჩვენი მიმართულებით.
    თვალები როგორც შემეძლო გავაფართოვე და როცა მარილწყალი გაიფანტა, ნელა დავხუჭე.
    პირველივე გაჩერებაზე ჩამოვედი.
    დაველოდე. ავტობუსი თვალს რომ მოეფარა, კოჭლობით გავუყევი გზას.