მახსოვს შენი მონაწერი ძველი,
ზღვის ტალღების საოცარი სითბო,
ამ ქარების არ სჩანს საძირკველი,
შენს ალერსს და მოფერებას ვითხოვ.

ცაზე მარსი სიკაშკაშეს ქარგავს,
მტკვარი მიდის უხმო გარდაცვლილი,
რომ მიყვარდი ახლა ქარი ფანტავს,
ადრე ქარსაც მიუძღვოდა წვლილი.

ქარს ერევა წვიმის წვეთი წმინდა,
ორთაჭალის ბაღს დასცქერის მთვარე,
ნაპირებზე ისევ შემობინდდა
სიცივისგან მოდი,დამიფარე.

დაივიწყე ღამე უძინარი?
იასამნის სურნელება გშვენის,
მომაგონებს სხივი მომღიმარი
იმ სიყვარულს,გარდაცვლილი ბრძენის,

მომაგონებს ფრთა გაშლილი წერო,
იქ რატომღაც ოკეანე მიხმობს,
ერთხელ მაინც მინდა მოგეფერო,
სევდას შენი სისასტიკე მიფრთხობს.

თუ ოდესმე გაგახსენდი,გაქრი,
გაქრი,სადაც არ ამოდის მთვარე,
იქ დაგხვდები ნაწამები მკვდარი,
მსურდა ადრეც შენგან დავეფარე.

მახსოვს შენი მონაწერი ძველი,
ზღვის ტალღების საოცარი სითბო,
ამ ქარების არ სჩანს საძირკველი,
შენს ალერსს და მოფერებას ვითხოვ.