კვამლი ცამდე ადიოდა,
ხმა ისმოდა რადიოდან
დაწყებული ომის.
დარდი ცერად დადიოდა,
ძილს უფრთხობდა მღამიობებს
ძილგამკრთალი ცოლი...
იქნებ ტყვიის წერა იყო,
თუმც, სიკვდილი ჯერ არ იყო
არც შორს და არც ახლოს.
მაინც მოხდა მოსახდენი,
ქალი ქოფაკ ყოფას დევნის,
კაცის სიტყვა ახსოვს:
-მე თუ ომმა შემიწირა,
მწედ მიგულე იმ მიწიდან,
შევეწირე რომელს.
რასაც დახნავ და დათესავ,
შეეწიე ქვრივ ნათესავს,
მადლის ძალა გქონდეს!
მიწა იყო ნამიანი,
სიკვდილმა რომ გამიარა
ერთი ტყვიით გულში.
მომელანდა, ჩემს ვაზს ვრგავდი,
ვერნახარებ მარცვალს ვგავდი,
სამომავლო ხნულში...
მიწა ჩემი დედა იყო,
იქნებ, ბედისწერა იყო,
მე დამეცვა სისხლით.
ტანზე შენი სითბო მეცვა,
აყირავდა როცა ზეცა,
იქ შენ ჩანდი, იცი?..
    18.09.14.