ნინო დარბაისელი

ჰეი ჯეიმსის გადასახვევი

- - - - - - - - -

ჰამბოლტი - ძველი ქალაქია.
მთავარი გზიდან შეუდის ორი გადასახვევი,
ორივე მარჯვე,
მაგრამ
ყოველთვის
ის გვირჩევნია,
რომლისკენაც ამ საღამოს გეზი ავიღეთ,
და რომლითაც ადრე,
პირველად,
ოკეანის თავზე ფრენით დაყრუებული
მარწყვის ფესტივალს
მეც შევერწყე
თავდამარწყვებით.

დრო გაივლიდა
გავიგებდი,
დავიჯერებდი,
რომ უბრალოდ,
ამ ქვეყანაში
ყველა კუთხეს
რაღაც დროს რაღაც სავალდებულო ზეიმი აქვს,
თავისი რიგით,
საფესტივალო რუტინებით,
ხოლო ცხოვრება
საზეიმო ფასადებს მიღმა - მუდამ და ყველგან სადაგია,
რომ არა იგი - ჩემი ხნის კაცი, ვინც პირველი
გადასახვევთან,
შორიდანვე აღტაცებული ხელის ქნევით შემომეგება,
დილაუზმოს თუ დაღამებულზე
ცნობილ სამხრეთულ სიცხესა თუ საშობაო სიცივეში
მუდამ სეზონის შესაფერისად,
მაგრამ მუდამ მხიარულ ფერში გამოწყობილი,
მუდამ იმ მწვანებალახოვან კუთხეში მჯდომი,
ბორბლებიანი ეტლიდან ყველა
გამვლელ მანქანას ხელს რომ უქნევდა, 
ზოგჯერ ეტლის სახელურზე
ჰელიუმით დაბერილი,
ფერად-ფერადი ბუშტებიც რომ ემაგრა ხოლმე.
ჰამბოლტელები მანქანის მინას ჩამოწევდნენ:
,,ჰეი, ჯეიმს! როგორა ხარ,
კარგ დღეს გისურვებთ!"-
ჩვენც მათ ვბაძავდით,
მისამართებსაც ვინიშნებდით ხოლმე ამგვარად:
,,ჰეი ჯეიმსის გადასახვევს რომ გამოსცდები, ორი მილია,
და მერე მარჯვნივ,
იქვე,
,,ქრისტეს ეკლესიასთან"!

გზაზე ირმები გვიხტებიან,
მაგრამ
ასეთ დროს პოსომი უფრო საფრთხილოა.
სავალ ნაწილზე
მარტო ჩვენა ვართ!
აი, ჩვენი გადასახვევიც,
აი კუთხეც -
- უკაცრიელი !
და უხმოდ,
უხმოდ უნდა ვიაროთ,
ისე უხმოდ,
რომ გავიგონოთ,
რაზე წუის ქარი პირმწარი,
ჰელოვინისფერ ფოთლებს რომ გვაწევს.

აი, როგორი შემოდგომაა!