მამხელე ისავ? ჩამოჯექ, მოდი
ცეცხლაის პირზე, ვიუბნოთ რამა,
მე და შენ,
ერთურთს შემოვრჩით ორნი,
მე და შენ,
ფიქრობ, ცოტაა განა?
შენ აქაობის მიამბე,
ღმერთის,
ყრუ ხეობას რომ სდარაჯობს მარტოდ,
ხანდისხან ვხედავ მიჰყვება აღმართს
თავჩახრილი და არცარას ჰნატრობს
თითქოს...
რა ვუთხარ ბეჩავ სიბერეს,
ერთხალაც ნისლებს გავჰყვები ცამდე,
მის ალერსს იქ თუ მაინც ვიგემებ,
ჯანდაბას,
აქ რაც სურვილი დამრჩეს...
მოდი, ჩამოჯექ,
რა სტუმარივით
დაჰყუდებულხარ, ვიუბნოთ რამა,
ღამევ,
შემოვრჩით მე და შენ ერთურთს,
მე და შენ, ფიქრობ, ცოტაა განა?

სიცოცხლით დაცლილ ამ ხეობაში
მე და შენ, ორნი?
არამც და არამც...