აზრი დაეკარგათ დღეებს ნაცრისფერებს
ვდგავარ ისე, როგორც ბავშვი დასჯილი და
მთვარეც რუტინულად ცაზე განისვენებს,
თან ჯერ არ აპირებს მოცვლას ადგილიდან.

აღარ დაელია სევდას მოტივები,
დროთა დინებაში რწმენაც გაფერმკრთალდა,
გვიან დაბრუნებულს, მაინც მოთმინებით
წყენით გელოდება დედა სახლის კართან

და თავს აიძულებ თბილად ჩაეხუტო,
მარილს ვერ გაუძლებს დედის იარები,
ახლა ჰაერიც კი, ისე ჩაიხუთა
შენს და მის გარეშე მიმოვიარები.

ცუდი წინათგრძნობა დამსდევს რა ხანია
რაღა შემაშინებს იმდენს გავუძელი,
ყველა გულისტკენა გადამიტანია,
მაგრამ შენზე ფიქრებს ვეღარ დავუძვერი.

ჩემი მოთმინება არის დროებითი,
მთვარეც პოზიციას არ თმობს, შეშლილია!
შენ რომ დაგკარგავდი იმის მეშინოდა,
უკვე დაგკარგე და აღარ მეშინია.