***

ვისწავლე ცხოვრება ბრძნული და იოლი,
ზეცისთვის ცქერა და ღვთისადმი ლოცვა,
მწუხრისპირს ხანგრძლივად ირგვლივ ხეტიალი,
ამაო ღელვა მსურს დავიცხრო როცა.

ხევში რომ შრიალებს აქ ოროვანდები,
ცირცელს ყვითელ-წითელს კუნწული შვენის,
მხიარულ ლექსებად გულში ხმიანდება
სიცოცხლე ხანმოკლე, ლამაზი ჩვენი.

ვბრუნდები, მილოკავს ხელისგულს ფუმფულა,
ტკბილად მოკრუტუნე, ნაჩვევი კატა.
ტბისპირ სამხერხაოს ცეცხლი ანთებულა -
-კოშკურის კაშკაში შორამდე ატანს.

ირღვევა სიჩუმე, სახურავს ყარყატი
თუკი დააფრინდა. იყვირებს ხარბად.
რომ დამიკაკუნო მომდგარმა ამ კართან,
ვეღარც კი გავიგებ შენს მოსვლას ალბათ.


(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Анна Ахматова

***

Я научилась просто, мудро жить,
Смотреть на небо и молиться Богу,
И долго перед вечером бродить,
Чтоб утомить ненужную тревогу.

Когда шуршат в овраге лопухи
И никнет гроздь рябины желто-красной,
Слагаю я веселые стихи
О жизни тленной, тленной и прекрасной.

Я возвращаюсь. Лижет мне ладонь
Пушистый кот, мурлыкает умильней,
И яркий загорается огонь
На башенке озерной лесопильни.

Лишь изредка прорезывает тишь
Крик аиста, слетевшего на крышу.
И если в дверь мою ты постучишь,
Мне кажется, я даже не услышу.

1912