ლექსის რა მოგახსენოთ,
მაგრამ  იმას  რასაც  2 კომენტარში ყვებით  თქვენი  და მეგობრები  შესახებ  ძალიან  მომეწონა.
მიუხედავად იმისა, რომ არც  მკითხავობის , არანაირი ჯადო,მადოს  არ მჯერა და არ  მწამს, ,ძალიან სახალისო  და    გულწრფელი  ნაამბობია!

გაგვაცანი ეგ ძენი დაქალი ძაან ასაკოვანი თუ არ არის))

))მაგადია+

მომეწონა )

ეს,, ფეისბუქიდან" გადმომაქვს. იდოს აქაც! :)

ჩემი დილაუზმოს ფიქრებიდან

,,კლიტე გადავაგდეთ" ანუ ამბავი ბედის კარისა
- - - - - - - - - - --

წეღან ერთი ძველი ლექსი დავდე აქ, ფეისზე, სახელწოდებით ,,კლიტე გადავაგდეთ". ძველი ლექსია .იმან გამახსენა, რომ საერთო კედელზე ერთ სტატიას წავაწყდი, თუ როგორ გადააგდო ახალგზრდა ქალმა მტკვარში ჩაკეტილი კლიტე, ბედის ,,შესანარჩუნებლად'' და როგორ დაკარგა სამუდამოდ იგი.
მჯერა თუ არა ჯადოებისა? - არა!.
და არც არასოდეს დამიჯერებია. არც მკითხაობებსა და ასეთ რაღაცებს ვენდობი არასოდეს. ალბათ იმიტომ, რომ ათეისტმა, კომუნისტმა პედაგოგმა ბებია-ბაბუამ (დედის მხრიდან) პატარაობიდანვე ჩამინერგეს, ეს ყველაფერი სასაცილო სისულელეაო.
მახსოვს,, მათთან სტუმრობისას დები როლებს ვიყოფდით და ვასახიერებდით ,,კაცია-ადამიანის'' იმ ეპიზოდებს, პირობითი სათაურით ,, თელეთი დაამუნათა" და ,,მაშ ჩემი ხელობა რაღაა", როცა მკითხავი მიწიდან ვითომ ჯადოს ამოთხრის. ოჯახის წევრებზე და მათ სტუმრებზე რვეულის ფურცელზე დაწერილ ბილეთებსაც ვასაღებდით ოც კაპიკად და ძალიანაც ვხალისობდით.
(მამის დედა- პირიქით, ძალიან მორწმუნეც იყო და ჯადო-მადოებისაც ძალიან სჯეროდა).

***
ახლა არ ვიცი, ეა ხდება ამ მხრივ საქართველოში, ჩემს ახალგაზრდობაში კი ერთობ მოდაში იყო ნაირ-ნაირი მკითხაობები, ყავაში ჩახედვა ხომ აუცილებელი რიტუალად ითვლებოდა.
მყავდნენ დაქალები, ხელჩანთაში იმ დღეს დანალევი ყავის რამდენიმე , ხელსახოცში ფრთხილად გამოხვეული ჭიქაც კი რომ ედოთ.
ყოველ მეორეს ,,შეეძლო ჭიქის წაკითხვა" იყო ერთი ჭიქების თხოვება-უკან დაბრუნება და ა.შ.
იმასაც შესწრებივარ, დისტანციურად, ტელეფონზე როგორ ,,უხედავდნენ ჭიქაში", ანუ ერთ მხარეს ,ჩამხედავის თვალით" დაჯილდოებული გოგო ტელეფონით როგორ აღუწერდა ყავის ჭიქის გამოსახულებებს ვინმე ამხსნელს.
ის კი არა და, მეც ,, ჩამიხედავს '' და არც თუ ურიგოდ გამომსვლია. კურდღელი რომ სიფრთხილე და შიშია, მგელი - აგრესია, მელა- გაიძვერობა, სპილო ოჯახის მატერიალური სიძლიერე და სტაბილურობა, ჩიტი- ახალი ამბავი, ძაღლი- ერთგული მეგობარი, კატა - შემომძვრალი ახლობელი, რომელსაც შენთვის ცუდი უნდა და ა,შ. ამის გამოცნობას დიდი ზებუნებრივი უნარები სჭირდება. სიმბოლო სიმბოლოა.
ერთხელ რომ გამივარდა საახლობლოში დიდი ჩამხედავის სახელი, ვინღა მომასვენებდა!
ძალიან რომ შემაღონეს, ბოლოს ისღა მოვიგონე, .
მოძღვარმა მითხრა, შეწყვიტე ეს ამბავი, დიდი ცოდვაა და ღმერთი დაგსჯისო.
არ დაგიმალავთ და არც მოძღვათან ვყოფილვარ არასოდეს.
არც აღსარება მითქვამს,
არც ზიარება მიმიღია.
მორწმუნეებს პატივს ვცემ.
,,ჯვარედინი ჩახედვაც'' არსებობდა. დედაჩემის ერთ დაქალს უყვარდა. დალევდა ყავას, სამჯერ საათის ისრის მიმართულებით დაატრიალებდა ფრთხილად, ხელუკუღმა გადააბრუნებდა ლამბაქის ნაპირზე, მერე ლამბაქსაც ასევე დაატრიალებდა, ოდნავ შეაშრობდა, უფრთხილესად შეახვევდა ცელოფანში ჩადებდა, მეტად რომ აღარ გამოშრობოდა, მოაჯდებოდა თავის ლურჯ ,,ჟიგულის" და ერთსა და იმავე ჭიქას სამ-ოთხ სხვადასხვა ჩამხედავთან გადაამოწმებდა ხოლმე.

***
ხომ იცოდნენ მეგობრებმა მკითხაობებისა და რაღაც ეგეთებისადმი ჩემი აგდებული დამოკიდებულებს ამბავი, მაინც არ მანებებდნენ თავს: აბა, მარნეულელი მოლაო, აბა, ვიღაც კოჯრელიო, აბა, ორი დღით ჩამოსული ნათელმხილველი, მკითხავი კი არ გეგონოსო, აბა თეთრი მაგი , მოკლედ, ხან სად წასვლას მთავაზობდნენ და ხან სად.
ცხადია, არსად გავყოლილვარ, მოყოლით კი მუდამ ვაყოლინებდი ამბებს და ვხალისობდი.
ერთხელ გაგანია ზაფხულში გაქაფული სახლს ვალაგებ, თავზე ტონა მტვერი მაყრია და მანქანით მომადგნენ, ლამის ფეხებში ჩამივარდნენ,, ოღონდ ახლა წამოგვყევი, უმაგრესი მკითხავია, შენი მკითხაობის ფულსაც ჩვენ გადავუხდით, ერთმა ნაცნობმა ჩაგვიწყო მიღება, დიდი რიგები აქვს, ვისაც რა უთხრა, ყველაფერი ასი პროცენტით ემთხვევა და მაინც გვინდა, დავრწმუნდეთ, შენი ხომ ყველაფერი ვიცით და სრულიად მოულოდნელსა და უცხოს რას გეტყვისო. ადამიანის სახე რომ მიმეღო, მინიმუმ ორი საათი მაინც დამჭირდებოდა ჩასაცმელად. ჩამომფერთხეს, გრძელ თმაში ფანქარგარჭობილი, ლამაზისეულივით გაპუწული და მურიანი, შლოპანცებიანი გამაქანეს.
ეს მკითხავი ქვიშაზე და სანთელზე იყო დასპეცებული. შევედით ოთხივენი. ჯერ ჩემს წინ ორს უმკითხავა იმისთანა, რომ შოკში ჩააგდო, ერთი ლამის ცუდად გახდა, ისეთი სიზუსტით უთხრა ყველაფერი. . მოვიდა ჩემი ჯერი, ქვიშაჩაყრილ ემალის მოზრდილ ჯამში ხელები იდაყვამდე ჩამაყოფინა, კარგად აურიეო. ამასობაში კარგად მათვალიერებს. დაქალები ყოველთვის ერთმანეთზე ულამაზესები მყავდა, კარგად მოვლილ-მორთულები, წკრიალები, მე კი ჯერ ჩაცმულ დახურული რას გავქაჩავ და ახლა მოუვლელი წამომიდგინეთ!
დაიწყო პეშვით ქვიში ამოღება ჯამიდან და ნელ=ნელა ყრა სანთლით განათებული მაგიდის ზედაპირზე.
შენაო, მეუბნება, ოქროს გული გაქვს, ყველას სიკეთეს უკეთებ და ბოროტებად გიბრუნდება, ბედის კარი გაქვს ჩაკეტილი და იმიტომ ვერ თხოვდები, ჯადოს მანამ არ მოიხსნი, არაფერი გეშველებაო. არადა, ეს ის დროა, მესამე ქმარყოფაზე რომ ვარ შემდგარი!
იმ იდუმალებით მოცულ სიჩუმეში რომ ამიტყდა ისტერიული სიცილი, ვეღარ მაჩერებენ, არც სიტყვა მშველის, არც თვალების ბრიალი. ვეუბნები:
- ქალბატონო ბედის კარი ჩაკეტილი კი არა, იმისთანა მოფარღალალავებული მაქვს, ორივე ხელით ვეჯაჯგურები, იქნებ რამენაირად ახლა მაინც მივკეტო მეთქი.
მეოთხე ადამიანმა მკითხაობაზე თავი შეიკავა, დღეს რაღაც თავს კაგად ვერ ვგრძნობო. სამის ფული კი გადაიხადეს გოგოებმა მაინც. სახლთან რომ მომიყვანეს, ვეხვეწე, ცოტა ხნთ ამოდით=მეთქი და არაო,
იცოდნენ ღადაობას აღარ მოვრჩებოდი.
იმის მერე მკითხავთან წამოგვყეიო, აღაასოდეს შევუწუხებივარ.
თვითონ, აღარ ვიცი, ისევ დადიან თუ არა. ჩემთან აღარ ამბობენ.
გოგოებო, მაპატიეთ, რა , რომ მოვყევი ეს ამბავი. რა მოხდა, თქვენი სახელები ხომ აც მიხსენებია!
ძალიან მენატრებით.
გეხუტებით!

)))კარგია