მებადურო,
შენ რომ აკეცილი ტოტებით
მუხლებამდე შედიხარ ამღვრეულ მდინარეში
და მოლოდინით აგდებ იმედის ბადეს,
მე ისევ შენს ფეხებთან დავცურავ,
როგორც გუშინ, ან იმის წინ.
ლაყუჩებს ვბერავ მონდომებით,
ჰაერს ვიგროვებ
და პატარა, თხელი ფარფლებით,
ვცდილობ ამოვყვე განიერ ბადეს
წყლის ზედაპირზე.
მერე რა, თუკი
სიკვდილს ჩავხედავ ცივ თვალებში,
აქ ისედაც ცივა გამუდმებით, ისედაც მიჭირს...
როცა ვიცი რომ მანდ, სადღაც ახლოს
ცას მზე ჰკიდია,
ჩვენამდე კი ვერაფრით აღწევს
მისი სხივები...

მებადურო!
შენ რა იცი ოცნებებისა?
აქ ყოველ დილით იმ იმედებით მოდიხარ რომ,
გაგიმართლებს განსხვავებით ელიოზისგან
და დაიჭერ ოქროს ლიფსიტას.
მერე კი ალბათ სულს გაყიდი,
ან ჩამოჯდები მდინარის პირას.
ვინ იცის,
იქნებ უნებურად ღმერთიც იწამო.

მე კი...
მე ახლაც ისე,  როგორც გუშინ, ან იმის წინათ,
შენს ფეხებთან განვაგრძობ ცურვას.
არც ოცნებების ახდენა ვიცი,
ოქროს თევზსაც არაფრით ვგავარ,
მაგრამ მჯერა, რომ სადღაც ზევით,
შენს სიმაღლეზე, (ან უფრო მაღლაც)
ცას სასწაული - მზე ჰკიდია
და მხოლოდ შენ ერთს,
შენ შეგიძლია ამიყვანო წყლის ზედაპირზე,
არ გამწირო ამ სიღრმეში მის უნახავად.

მებადურო!
გაშალე ბადე...




21/05/2010