მარინა ცვეტაევა


ასე იქნება

- - - - - - - -

იმ წყნარი ბავშვივით, ბნელმა რომ ალერსით დაფარა,
მზერა უსაშველოდ დაღლილი ირგვლივ მოატარე.
დგახარ ფანჯარასთან უძრავად, კორიდორს მოჩქარე
ნაბიჯი დაატყო ვიღაცამ - მე არა!

გაიღო კარი და ... ქარ-ყინვის ნაკადი პატარა...
სურნელი სინედლის და ბედნიერების... შფოთვები ჩამდგარა.
დუმილის სულ რაღაც წამიც და პარმაღზე მომდგარი
მსუბუქად იცინის ვიღაცა - მე არა!

ტრამვაის ჩრდილებმა კედელზე კვლავ ჩამოიარა,
ქვემოდან ორკესტრის ხმაც აღწევს, ჩუმად ასრულებენ
და ,,- დაე,  ერთმანეთს უსიტყვოდ შევურწყათ სულები"-
ღელვით უჩურჩულებ ვიღაცას - მე არა!

-,,რამდენი წიგნია!.. მეგონა.. უკვე გამიარა
სიცივემ, უცეცხლოდ ჯობია... სიტყვაც კი აღარ მომაგონდა"...
ხედავენ ჩავლილი ჩრდილები ტრამვაის ვაგონთა
შენს გვერდით, დივანზე ვიღაცას - მე არა!

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Марина Цветаева

Так будет


Словно тихий ребенок, обласканный тьмой,
С бесконечным томленьем в блуждающем взоре,
Ты застыл у окна. В коридоре
Чей-то шаг торопливый — не мой!

Дверь открылась... Морозного ветра струя...
Запах свежести, счастья... Забыты тревоги...
Миг молчанья, и вот на пороге
Кто-то слабо смеется — не я!

Тень трамваев, как прежде, бежит по стене,
Шум оркестра внизу осторожней и глуше...
— «Пусть сольются без слов наши души!»
Ты взволнованно шепчешь — не мне!

— «Сколько книг!.. Мне казалось... Не надо огня:
Так уютней... Забыла сейчас все слова я»...
Видят беглые тени трамвая
На диване с тобой — не меня!