შენ კაშნეებს ქსოვ, რათა ზამთარს გადაარჩინო
ადამიანთა გაცრეცილი, დაღლილი პულსი
და მიწისგან, თუ ნეკნისაგან ყველა გაჩენილს
დაავიწყო, რომ ციოდა.
ყინავდა გუშინ.
როდესაც შვილებს შორდებოდნენ დედები, რადგან
ეყიდათ პური გაცემული სხვისგან გროშებით
და მათში ყველა ქალბატონი,
ჰო!
სწორედ მათგან,
დღეს დაწვებოდა დაფენილი გულზე დროშებით;
მიწაზე, ცეცხლში, გრიგალში და თარეშში ომის
ოღონდაც ბავშვებს შეეჭამათ კუთვნილი პური
მოდი,
გამოდი და გავუყვეთ ამ უბანს ორნი
და გამიყავი შენი კაშნე და შენი გული,
რომელშიც ყველა ჩაატიე იცნობდი ვისაც,
ან არ იცნობდი და იცოდი იცნობდა ღმერთი,
რომ გამოცალე უკანასკნელ ოქროსგან ქისა,
ვინაიდან და რამდენადაც ეს არის შენთვის
სიყვარულიც და ეს გზაც არის საერთოდ იქით,
საითაც არის სამოთხის და მეუფის კარი.
შენ კაშნეებს ქსოვ მერამდენეს ამჯერად რიგით
და ფანჯრებს მიღმა პეიზაჟი ასეთი არის:
………………………………………..
თოვს და პატარებს კაშნეები უფარავთ ლოყებს.
თოვს და კაშნეებს უფრიალებს პატარებს ქარი.