… და ეს დღეც დგება,
ვით მრავალი დამდგარა ჩვეულ,
მხოლოდ შეხებით თუ შევიგრძნობ სინათლეს მზისას,
არ მინდა მიცნო - (ნასიზმრალზე) -
არ მინდა მნახო!
თორემ ვინ იცის -
ახლოს ხარ და მექცევი ჩვევად.
დავმალო იქნებ ეს წყვდიადი
სხვაგან ხარ ვიდრე,
წამოვდგე ისევ,
ან შევწყვიტო დილამდე ლოცვა,
სურვილად თუკი
ბედზე მეტად შემომრჩი ქვეყნად,
ღირდა ამ დღის და გუშინდელის
ხვალამდე მოცდა.
ბედნიერება ხელშესახებ ნივთივით დამაქვს,
და მისი მოვლა
გადამექცა შეძენილ ნიჭად,
ვეჩვევი თითქმის შეხორცებულ შაჰიდის ქამარს,
თუმც რაც დრო გადის
უფრო მეტად საეჭვოდ მიჭერს.