დედაჩემს საკუთარი ჭაღარისფერი ხალათი მოსავს
და ყოველ დილით ისეთი ეშხით მიდუღებს ყავას,
თითქოს ბოლოა. მე მასში ვხედავ მოსეს,
რომელმაც შუაზე გაჰყო ზღვა და ბილიკად სავალ
გზას მაჩვენებს გაღვიძებისას-დაძინებამდე.
ის სრულიად ფეხშიშველი დადის ტროტუარებზე,
რათა მამცნოს ყოველი შუშის ნატეხი ან ნამწვი,
რომელმაც შესაძლოა ფეხსაცმელი შემილახოს.