" დედის ჩაწვეთებულ ცრემლზე ია ამოდისო!.."
გ. ლეონიძე
მხოლოდ ცოდვები გამატანეთ, რად მინდა მადლი
ანდა სიკეთე, აქა-იქ რომ ხანდახან ვთესე...
მე არ მსურს ცქერა ღამენათევ, დაღალულ თვალთა,
ისედაც ვიცი, რა მომელის, ასეა წესი:
საკუთარ ყოფას დავიტირებ ყველაზე უკეთ,
თქვენ ის იგლოვეთ, რომ აღარ ვარ თვალთა წინაშე
და ნუ მომიტანთ მაგ დასაწვავ ყვავილთა ბუკეტს,
სჯობს, რომ ეგ ფული დაახარჯოთ ვინმეს კინოში.
მე მამაჩემთან უთქვენოდაც მშვენივრად წავალ,
რადგან პირველი ნაბიჯები მისგან ვისწავლე
და ნუ გამატანთ მაგ სიწმინდეს, ცრემლები მრავლად
ვიხილე თქვენგან და მაშინაც კარგად მიწამლეს.
მე იქაც უნდა დავიტირო მწარე ნოველა
ჩემი ცხოვრების-პოეზია, რომელსაც ერქვა...
ჩემი ცრემლები იების წილ ხვალ სარეველად
მოვა და მაშინ ნუ მიმართავთ უგნურად ერქვანს.
თუ დედის ცრემლის ნაწვეთარზე ამოდის ია,
მაშინ ჩემს ცრემლებს სარეველა ბალახი ჰქვია.