ანა ახმატოვა

***

ვით ჭის სიღრმეში თეთრი ლოდია,
მოგონება ძევს ჩემშიც ის ერთი.
არ მინდა ბრძოლა, არც შემიძლია...
ლხინია ჩემი და ტანჯვა ერთვის.

თუ ღრმად ჩამხედავს თვალებში  ვინმე,
უმალ გახდება მხილველი მისი,
იქნება უფრო მწუხარე, ვიდრე
მსმენელი ამბის შესაბრალისის.

ღმერთები საგნად აქცევდნენ როცა,
კაცს არ უკლავდნენ, ვიცი, გონებას,
რათა ეცოცხლათ დარდებს საოცარს.
შენ ხარ ქცეული ჩემს მოგონებად...

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)

Анна Ахматова

***

Как белый камень в глубине колодца,
Лежит во мне одно воспоминанье.
Я не могу и не хочу бороться:...
Оно — веселье и оно — страданье.

Мне кажется, что тот, кто близко взглянет
В мои глаза, его увидит сразу.
Печальней и задумчивее станет
Внимающего скорбному рассказу.

Я ведаю, что боги превращали
Людей в предметы, не убив сознанья,
Чтоб вечно жили дивные печали.
Ты превращен в мое воспоминание.....

5 июня 1916, Слепнево