მე ის ქალი ვარ,
შენს მოლოდინში დღე რომ დაუღამდა
და ფიქრჩამდგარი თვალებით
წინკართან ტოვებს სითბოს,
არ შემიცივდესო.
მე ის ქალი ვარ,
რომელმაც არასოდეს იცის
როდის მოხვალ
და უდრტვინველად იტანს ყველაზე დიდ სასჯელს:
მოლოდინს,
ან იქნებ არც...
გელოდება ფანჯრის ფერად მინებზე მიბჯენილი სველი თვალებით
(და როცა მოხვალ, თავჩაღუნული მუჭით ამოიმშრალებს, არ შემამჩნიოსო)
რადგან ფიქრობს, რომ ცრემლები შენი სასჯელია.
მე ის ქალი ვარ….
რომლისთვისაც გაჩერდა დრო
და მხოლოდ ერთი სამყარო აქვს:
შენი….
მე ის ქალი ვარ,
რომელიც ყოველ დილით უფალს ავედრებს შენს სახელს
და შენი ტკივილების მისად ქცევას თხოვს
/სათუთი სული აქვს, ტკივილი დაუმსხვრევსო/.
ჰო,
ის ქალი ვარ… ყოველდღე რომ წერს და შლის წერილებს შენთვის
და ხშირად გთხოვს პატიებას.
ეს ქალი ყოველთვის იყო შენში….
დაგვიანებული მგზავრივით ცხოვრების ბაქანზე მდგარს
შენ შეაშველე ხელი
და ამ ხელების სითბოს სათბურში ინახავს…
არ მიატოვო… გაიყინება.