როცა სიჩუმე დაიწყებს კივილს,
სახლის კედლები ერთმანეთს ცვლიან..
ამ სულისშემძვრელ აურზაურში
ჩემი ფიქრები კვლავ შენთან რბიან..

წყნარად გავხედავ სარკმლის რაფას და
მზის სხივს ვეძახი: შემოდი შიგნით!
მინდა გასწავლო როგორ მინათებს
ჩემი გრძნობები სასთუმალს დილით..

გარეთ გავალ და გავასწრებ ნიავს,.
შემოვბრუნდები თვას ვუკრავ მშვიდად
შენ შემასწავლე, ჩემო პატარა,
როგორ გავექცე ცხოვრების რითმსაც..

გავეშურები მწვანე მდელოზე,
გვირილებისგან გვირგვინებს დავწნი.
მერე ავირბენ კავკასიონზე
და პრომეთესაც საჯაჭვურს ავხსნი..

თვალს შემოვავლებ ჩემს საქართველოს.
როგორ გავზრდილვარ?! შემხედეთ ვინ ვარ?!
ოცნების ფერი თვალები მიკრთის,
რეალობის დროს ისევე მძინავს..

და ფანტაზია არ ქრება წამში..
ხელი ჩამკიდა მომყვება გვერდით!
უცებ ავაგე თვალუწვდენელი
კიდობანისგან შევქმენი გემი..

ცაში ავუშვი, გადავუფრინე
ეიფელსა დადახრილ პიზასაც!
თვალი შევავლე პირამიდებს და
მივხვდი რომ უფრო მეტად მიყვარხარ

გადავუფრინე ჩინეთის კედელს,
ბორაბორაზე დავუშვი ღუზა!
იმ აუღწერელ ნეტარებაში
შენთან ყოფნისა მომაწვა მუზა..

და წამოვჯექი.. თვალი შევავლე
საძინებელის ნაცრისფერ კედლებს.
მინდოდა მეთქვა, ჩემი გრძნობები,
შენთან ყოფისას სასწაულს ეძებს...