რაკი ყოველგვარ ანგარებას გამოვერიდე,
მიკიოტივით სიცივეთა არიებს ვკივი,
მაწუხებს მხოლოდ უშენობის ჰაომორიტი
და ისე მტკივა
უშენობა, რომ ღმერთი მინდა.
რაკი სიმთვრალით სიფხიზლეთა ბოლო მოვიღე,
რადგანაც ქვიშა სახეცვლილი პირამიდაა,
დავრჩები ყოვლად უპარიზო, მერე უბაღო-
სემირამიდის
საზღვარივით უმანკო, წმინდა.
რაკი ფოტოებს გაეცვითა შენი ალბომი,
მე ჩემი გული გისახსოვრე დასავანებლად
და ეს ჭრილობაც უშენობით მოვისალბუნე-
დასავლეთიდან-
აღმოსავლამდე.
რაკი მიყვარხარ, დღეს საღამოს თავსაც მოვიკლავ,
რადგან მძინარეს შემეხება შენი კანივე,
სიყვარულია ჩემი ძილი და ლოგიკურად-
მოჰიკანი ვარ,
თავდაპირველი,
ბოლოს დამლანდე...