ძინ, ძინ, დონ!
_სიტყვა მომეცით, დონ,
დამიცავთ ყოველთვის,
მარად თქვენ მოგელტვით!
დონ,დონ, ძინ!
–წავედით ერთად წინ.
მომენდეთ, პატარა,
რომ გულით გატაროთ.
ჩვენ ვცხოვრობთ სიზმრებით,
სხვებს ზოგჯერ გიმზერით
ცერად, და ძნელია,
თქვა, თუ ალმაცერად.
“მიყვარხართ, ძინ!” –
ჩურჩულით მითხრა მან.
ეს ჰგავდა მძივს,
ბგერებით რითმა რამ.
“მიყვარხართ, დონ!”–
გავბედე მეთქვა, რომ.
თუ არ დავზოგეთ დრო,
ვერ გავალთ ფონს.
როცა სეხნია არის
დრო და ეს წყვილი თითქმის,
არ გვაფრთხობს ქროლა ქარის,
მაშინ იოლად ითქმის,
რაც გულში გვიდევს და რაც
ისმის ქალაქის თავზე;
ძინ, დონ, დონ!
მერიის ზარი რეკავს,
მიეალერსეთ ვარდს და
არ შეუშინდეთ ეკალს.
თუმცა, ლამაზი ხმა აქვს
ამ საათს – ყველამ იცის,
მათ, ძინას და დონს ახლა
სხვა ხმა ჩაესმით – ფიცის.
მათ აღარ ესმით, ნეტართ
არც საათი და არც დღე,
კარგა ხანია, კენტად
სამოთხის სახლი დადგეს.
ძინ, დონ, დონ,
ძინ, დონ, დონ –
მათი გულები ფეთქავს
მარადისობის დროს.
არ მახსოვს, რომ სხვას ეთქვას,
“ჩვენ დავამარცხეთ დრო”.
2.11.2012