ო, მოთქრიალებს მღვრიე,
მოათამაშებს მორებს,
მე როგორ მოვერიო
წყალვარდნილებს და მორევს!
სულ ერთიანად მოსრავს,
არსად დატოვებს ჯებირს,
აღარაფერი მმოსავს
და ცარიელი ვრჩები.
ჰო, ცარიელი ვრჩები
ადრე პირთამდე სავსე...
დამანგრეველი ჩემი -
- მიდის წარსული ასე.
გადმომსკდა გულის პირით,
რაც დამიფარავს დღემდე.
ჩახუტებულნი ვტირით
(იქნებ ტყუილად გენდე?).
რა უმწეო ვარ ახლა,
რა დაუცველი, ცოდო,
აღარც ფარ-ხმალი მახლავს..
ან რაღა უნდა ვცადო!
არც არაფერი მწადის
ამ ავდარსა თუ დარში,
ან სამუდამოდ წადი,
ან სამუდამოდ დარჩი!
ვნებით ანთებს და აქრობს
ქონდრისკაცსა თუ ტიტანს.
ო, სიყვარულის ოქრო
რამდენ მინარევს იტანს!