„ვინ უცოდველ არს თქუენგანი,
                                                        პირველად მან დაუტევენ ქვაჲ მაგას ზედა „ (იოანე 8, 1-11)
                                                                                  -----------
გოგონას მუხლებს ვერ ფარავენ კაბები.
გოგონა სულელი მეზობლის ცოლია
და ახსოვთ მეზობლებს ისეთი ამბებიც -
გოგონა ხელიდან წასული გონიათ.
გოგონა სამსახურს სულ გვიან ამთავრებს.
გოგონას საეჭვოდ ეტრფიან კაცები.
გოგონა ვულგარულ მაკიაჟს ატარებს
და თანაც ეტყობა, რომ ზოგჯერ ნაცემი
არის და გოგონა არ უყვართ მეზობლებს,
რადგანაც გოგონას ამჩნევენ ქუჩებში,
იქ სადაც იპოვით ბნელ საროსკიპოებს
და სადაც წესია სიძვა და მრუშობა.
გოგონას ამრეზით უყურებს უბანი,
რადგანაც გონიათ რომ გარყვნის პატარებს.
-მეძავი!
-ბინძური!
-დამპალი!
-წუნკალი!
გოგონას ესმის
და გოგონა ატარებს.
ატარებს ამ სიტყვებს ყურიდან ყურში და
ატარებს თან სევდას, რომელსაც ვერავინ...
ვერავინ გაიგებს. გოგონას სულიდან
დაწყებულ სამყაროს ჭრიან და კერავენ.
გოგონა არასდროს არავის ემდურის.
გოგონა ყოველთვის უღიმის უბნელებს
და მათი სალამი, ოდნავ იქედნური,
სულში და თვალებში თანაბრად უბნელებს.
გოგონა ძილის წინ ქმარს საბანს აფარებს.
პატარებს სიფრთხილით უხურავს კარებს და
ხატებთან ჯდება და ღამეს იქ ატარებს
ჯდება და ატარებს ღამეებს ხატებთან.
და ელის რომ მივა იქ სადაც უწყიან
ვინ არის გოგონა, ასეთი და ამ წამს
და მიწას, სამყაროს , ბნელსა და ჭუჭყიანს
მთელ თავის გათელილ სხეულსაც გაატანს.
გოგონა სულელი მეზობლის ცოლია.
გოგონას მუხლებს ვერ ფარავენ კაბები.
მეზობლებს სიზმარშიც კი არა გონიათ,
რომ გოგოს საერთოდ სახლში აქვს ხატები.