(ციკლიდან: ,,ეტიუდები")


..- სიყვარულო ჩემო, როცა მღერი,
ვგრძნობ შერხევას თმის ყოველი ღერის.
ანგელოზთა ლხენა-გართობანი
ჟღერს სხვაგვარად - ერთვის შენი ბანი.
ცას ედება შენი ბგერის ექო,
საქებარი დღემდეც უნდა მექო!
არ გიზიდავს ლაპარაკი, სულაც,
მუდამ უხმოდ აცქერდები სურათს.
ყველას, სიტყვებს ვინც უაზროდ ხარჯავს,
მირჩევნიხარ მე - ქალღმერთს და ხარჭას.
შეგეთვისე, მოგეჩვიე ასეთს.
რომ მიყვარხარ, გეტყვი მეათასედ!..."

- ვეუბნები, ხმა არ ისმის მისი,
გამიცუდდა ქება-ღაღადისი.
მკერდში- მგონი, გულის ნაცვლად ღრუა,
ამ სიჩუმემ არე გააყრუა.
არ სჯობია გულში ტყვიის დახლა?
ოღონდ, ნუა ასე ჩუმად ახლა,
თორემ სიმწრით ნაშენები ბუდე,
თორემ ყოფა - მართალი თუ მრუდე
თავს დამექცეს ლამის, დასაქცევი....
არ დავეძებ. სადმე გავექცევი!
თვალში - ცრემლის მოწანწკარე რუა,
ოღონდ ახლა ნუა ასე ჩუმად!
ოღონდ ახლა ასე ჩუმად ნუა!