ისევ დამესიენ
თეთრი ღამეები,
პოლარულ მგლებივით,
ძვლები გამომიხრეს.
ჩემი გვარ-სახელი
სადღაც გადავმალე...
აღარ მჭირდებოდა...
გინდა? ამოგითხრი.
მუჭით მიწასა ვჭამ
და ფიცს ვაფოლადებ,
შენსკენ გადმოდგმული
გამიხმეს ნაბიჯი!
ქალწულის ღაწვივით
ცას აუფორაჯდა
უდაბურ ტყის ცეცხლი
და მგონი გავგიჟდი...
მგლის ძუძუნაწოვებს
თვალებზე წყალი მაქვს,
ადამიანური სისუსტე
- საიდან?
ჩემი შეშლილობა
ჭაობის ცოფია,
გულჩვილი ჯუნგლებში
შენსას ვერ გაიტან
და ისევ საკუთარ
ბუნებას ვუმტკიცებ:
მგელი ვარ!
მგელი ვარ!
მტკიცე ვარ ტინივით...
თეთრი ღამეების
ველურ მირაჟივით
ხევებს ეხეთქება
მგელქალის ქვითინი.