ქალაქი-გახუნებულ ჩრდილიდან ვერ გასული,
ტანზე ბუსუსებად დაიყრის აკვედუკებს,
მერე საკუთარი მწუხრის ერგასიდან
ლოცვას წამოიწყებს ანუ მსაყვედურობს
ყველა გაუმართავ არხს და სანიაღვრე
მოშლილ სისტემათა ასეთ შეზავებას,
მე კი რა ხანია მინდა გავარღვიო
შენი სიჩუმე და ვგავარ გაავებულ
მისტრალს-შენს ხიდებზე ურცხვად მოთარეშეს,
ცოტაც გაუძელი და ჰა, ცისკარია!
რადგან სიმშრალეა წყეულ მათარაში,
სუნი შერჩენიათ კედლებს ნავისკარის.
გაგეცინება და ისევ ფხიზელი ვარ
ანუ გიზეპირებ შენ და ნარატივებს,
სადაც დამარხული არის მზისეული
შენი ქრონიკები და მე დარაჯივით
ხიდებს ვყარაულობ და არის ბოჰემა,
ასეთ დროს სრულიად ფხიზელი გიცქერდე
და მერე სტრიქონებს გიწერდე ო ' ჰენრი
და მერე ო ' ჰენრი სტრიქონებს გიწერდე
და ვიყო შენსავით უხმო და დაღლილი,
რომ შენი სიჩუმის ქრონიკა დავკემსო,
მეთევზემ, წინ რომ დგას თავისი ძაღლითურთ
გამანდოს ყოველი სიზმარი-უხამსი
და ვიდგეთ ქალაქში, მდინარის ნაპირთან
ჩრდილები-ჩემი და დაღლილი მეთევზის
და მერე ქალაქის ამინდი ატირდეს
და ერთად ვიცინოთ ღრუბელთა ექოზე.
ითვლიმოს ქალაქმა, ითვლიმოს, ითვლიმოს,
იქნება საკუთარ ჩრდილიდან გავიდეს
და თუ პოეტები ძმა-ბიჭებს ითვლიან,
მე ჩემი ქალაქის ხიდეებს დავითვლი...