წუხელ ვისურვე,
რომ მუდამ ჩემთან იყო
რათა შევძლო იმ უჰაერობის შევსება,
რომელსაც ყოველ შენს დანახვაზე განვიცდი..
სულს მიხუთავენ
ფრაზები,
რომლებიც შენ გეკუთვნიან
და
სულიდან ამოსვლას ლამობენ
შენთვის..
ხურჯინი ხარ
სიტკბოებით
სავსე,
ჩემი თავი
კი
იმ ბავშვს მაგონებს,
ახლოს მისვლას რომ უშლიან
და
შორიდან ეტრფის.
ამ წამს
ვისურვებდი,
რომ
მხოლოდ ერთი თაიგული
გვირილების ჩუქება
შემეძლოს.
მის თითოეულ
ფოთოლზე,
ხალებივით
დავსვამდი
წითელ ჭიამაიებს
და ისე
მოგართმევდი..
ჭიამაიები გვირილებით
გაიხარებდნენ,
გვირილები - შენით,
შენ
კი
ჩემით..
შეუძლებელია
არ გვყავდეს
ღმერთი..
შეუძლებელია
არ გყავდეს
შენ - მე
ანდაც
პირიქით.
რამდენჯერაც
არ
უნდა ვცადო
ჩემი სამყაროს დახატვა,
შენ გხატავ..
თავიდან მიკვირდა,
ახლა
კი
ვგრძნობ
იმ სამყაროს
რომელსაც
შენი
სახელი დავარქვი,
გულში შევინახე
და
თითქოს გადავიკარგე
დედამიწიდან..
სულ ვფიქრობდი,
რომ
დედამიწა იყო
დიდი სამყაროს
პატარა
ნაწილი,
მაგრამ არა.!!
შენ ხარ
სამყარო
და
შენშია
დედამიწა.
ჩემი
ღმერთია
შენში
და
დაუსრულებლად
შენში
ვარ მეც..
ჩემს ყოველ დღეში
მზეა - ნახევარ,
ნახევარი კი
დამხრჩვალა
შენში
და როგორც
თქეში -
ისე ვღვრი სევდას
და ჩემს
სიყვარულს
ვინახავ
შენში..
რა
დიადია
ჩემს ტალღებზე
შენი
ფარფატი,
როგორც
პეპელა დაფარფატებს
მინდვრად
გვირილებს,
არ უწყის
ღმერთმა,
რამდენი მაქვს
გულში
ნამატი..
არ უწყის ღმერთმაც..
მზე რომ ამოდის,
სხივებს უშვებს
შენთვის
და
ჩემთვის
და
მთვარეს სძინავს
ჩვენს ღუბლებში
მთელი
ცხოვრება..
და ვეჭვიანობთ
ერთმანეთზე
თუნდაც
თვალებით..


ნოეს
კიდობანს
ჩვენ ვაკლდით მხოლოდ -
როგორც ჰაერი..


ავტორი: ტატე ტირანელი (გურაშვილი) ©