ცასთან ახლოს იყვნენ მთები,
თავზე უფლის ხელი ედოთ!
წყლები, მოღრიალე ხმებით
ჩამორბოდნენ მთიდან ფერდობს.
იალაღისაკენ ცხვრები
გაერეკათ ღამით თუშებს.
მთვარე - კოცონს ნაფიცხები
ცისკრის რძეში ჩაიფუნჩხეს.
ცას ესმოდა მთების სუნთქვა,
აქ ყველაფერს სული ედგა.
ღმერთი იყო, რა თქმა უნდა,
ხესთან, ქვასთან, სულიერთან!
მიდიოდა ცხვრების ფარა,
თუშის თეთრი ნაბდისფერი.
მთიდან ჯანღი აიყარა,
ჩაიკარგა ცოდვის ხევში...
ბატკანს ჰგავდა ღრუბლის ფთილა,
მზე სხივებით ჭრიდა ნისლებს.
თენდებოდა თუშის დილა
და მიჰყავდა ფარა ცისკენ...

თუშეთი, დილის 6 საათი