მე
თუ
შენს გულში მაქვს სახლი
გარშემო
თეთრი გვირილებით,
მაშინ
გეტყვი რომ
მე სიყვარულის ხე ვარ
და
სხვა ხეებივით არასდროს მიყვავილია,
ნაყოფი კი,
რომელიც ჩემს გულში ერთხელ
და სამუდამოდ
დამწიფდა -
შენ ხარ.
ჩემო პოეტო,
მე
დაბადებამდე
ვიგრძენი
შენი
მაჯისცემა
და
შემიყავრდი..
უშენოდ,
ძალიან დიდხანს
მციოდა
და
ახლა
შენ ჩემთან
ხარ.
უბრალოდ,
დარჩი ორი უსასრულო დღით -
ან
უამრავი ცხოვრებით
თუნდაც
დასასრულით..
და
აღარასდროს
თქვა
რომ
გეშინია
ჩემი დაკარგვის ! -
მე_შენია.
ჩვენ
ერთმანეთი გვყავს
და
მზეს თუ უნდა
გაგვებუტოს
და
მიგვატოვოს.
მე -
შენ
უფლის სეფისკვერივით
გაგიფრთხილდები
და
ღმერთივით
შეგიყავრებ.
ხანდახან მგონია,
რომ
შენი სიყვარულით
ჭკუიდან
ვიშლები,
როცა ვაცნობიერებ
რომ
ჯიბე-ებ-ამოტრიალებული
ბაბუაწვერებს
დავსდევ
და
შენზე
ვუკითხავ
ამოსუნთქვებს
სტრიქონებივით..
ყოველ საღამოს
კი,
სიგიჟეს
რომელიმე აბლაბუდიან
უჯრაში გამოვკეტავ,
დავწვები,
თვალებს დავხუჭავ
და
ისევ შენზე ვფიქრობ.
შეიძლება არც
დაიჯერო,
მაგრამ
ასეა -
მე
გამიმართლა,
იმხელაზე
მიყვარხარ,
რომ
ამ
სიყვარულით შემიძლია
ღმერთს
მივწვდე
და
შენი - ჩემდამი
სიყვარული
ვთხოვო
რომ
არ
დამთავრდეს
არასოდეს..
მე
გამიმართლა..


© ტატე