 | ავტორი: ტატე ჟანრი: პროზა 9 ივნისი, 2015 |
- მიჭირს ! ოღონდ არ ვიცი რა.. - მიზეზი ყველაფერს აქვს, როგორც ამბობენ, მაგრამ სამხუწაროდ ჩვენ ყველაფრის ახსნა არ შეგვიძლია.. ალბათ მეტი დროა საჭირო, რომ მიიღო პასუხი კითხვაზე - რატომ?! - სიტყვები არაა ჰო საჭირო? არაჩვეულებრივია.. - არაჩვეულებრივი შენ ხარ.. მაგრამ ეს ის სიტყვა არაა, რაღაც უფრო ფერადი ხარ.. - ცისარტყელა? - ჰო, ოღონდ უფრო მეტი, ჩემი გამოგონილი ფერებით.. - ასეთ მომენტებში ვეღარაფერს გპასუხობ.. - დუმილიც საკმარისია ზოგჯერ. ბოლო კლასიკის მოსმენის შემდეგ წერა მომინდა. უცნაურია, ამ დროს ოცნებებსაც კი სძინავთ. - მითხარი შენი საყავრელი პოეტი. - ნიშნიანიძე - იცი რა ერქვა მის პირველ კრებულს? „ მე და შენ “ - ჰოო, მე და შენ დაუსაბამოდ ♥ - მე ვწუხვარ, ძალიან ვწუხვარ.. - რის გამო?! - არ შემიძლია გაჩუქო მეტი, რადგან შორს ხარ.. - მიყავრხარ - ეს სიტყვა არ მომწონდა ხოლმე თითქოს. მახსოვს ვთქვი ერთხელ და ძალიან ბანალური მეჩვენა, მაგრამ შენ სხვანაირად ამბობ მემგონი. არ მეგონა თუ ოდესმე კიდევ ვიტყოდი .. მეც მიყავრხარ.. - მიჭირს. უშენობა და ეს მანძილი მიჭირს.
© ტატე
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
|
|
|