სახსოვარია არაფერი, გარდა ერთი გზის,
რომელიც შენი ტერფებიდან მიდის თმებამდე,
მაგრამ მე ვიცი,
შენ იცი და...
ანუ ჩვენ ვიცით
ეს გზა დამთავრდა, რამდენიმე არის დეკადა.

ასე მგონია, რომ ყოველთვის არის ვიღაცა
და შეუძლია ერთი წუთით მაინც მოვიდეს.
გითხრას რისთვისაც ოცნებობდი, ანუ - „მიყვარხარ!“
და მაინც უფრო უბედური იყოთ ორივე.

ასე მგონია, რომ ყოველთვის არის სხეული,
შენი მხარი, რომ მისი მხრისთვის არის მეორე
და შენ პოულობ, ისევ კარგავ, მერე პოულობ
და კვდები ისე, ზუსტად იცი, რომ ის არ მოვა.

სახსოვარია არაფერი, გარდა ერთი გზის...